»همى گويم و گفته ام بارها »                       كه اين گونه فِر می خورد كارها

نه مأمورها بر سرِ پُست ها                                   نه مسئو لها بر سرِ كارها

يكى می دَود از پىِ رأی ها                                      يكى رفته دنبال بيكارها

يكى اين طرف فكر اميّدها                                   يكى آن طرف داغِ تكرارها

در اين بين يك دكترى نيز هست                        كند خويشتن را چو سردارها

كند شهردارى به سبكى كه من                            فروماندم از حكمتش بارها

نشانده به هر باغ ، بس بر ج ها                         بريده ز هر بوستان، دارها

نه پرسيده حالى ز كوه و ز دشت                         نه بنهاده وقعى به گلزارها

چه تخفيف ها داده بر دوستان                          چه تكريم ها كرده از يارها

چه تكذيب ها كرده بسيارها                                چه بسيارها كرده انكارها

ندانست كاندر چُنين راه سخت                           به پايش خَلَد لاجرم خارها

دوبار آمد و حاصلى بَر نشد                               چه بنموده هربار، اصرارها

بسا ابلهانش تَعَنُّت كنند                                   اگر نشنود پند هُشيارها...

شعر: علی هدیه لو

تصویر: سعید شعبانی

طنز نیمروز

خوشا به حال کسی که همیشه شنگول است

حسابِ ارزی او از دلار و یِن، فول است

به لطف رابطه در رأس چند پستِ مهم

بدون هیچ حضوری، به کار مشغول است

اگرچه از دهنش بوی شیر می آید

رئیس مرکز اعمالِ غیرمعمول است

شبیه جن، همه جا هست و غایب از نظر است

درست مثل شکر، توی آب محلول است

به رغم ثروت چندین هزار میلیونی

هنوز دغدغه اش جمع کردن پول است

هم از حلاوت ساندیس می شود محظوظ

هم اینکه عاشق نوشابه های رِدبول است

جواب پرسش ما را نمی دهد، اما

دلش خوش است به این ادعا که مسئول است!

شعر: مصطفی علوی

کارتون: منصوره دهقانی

تصویر: سعید شعبانی

طنز نیمروز

کمیک استریپ: سمیرا رضایی

طنز نیمروز

کالای ملّی ام، بدنم تیر می کشد               دستم، سرم، تمام تنم تیر می کشد

مانند یک کلاش، پس از سالها هنوز                از ماشه تا گلنگدنم تیر می کشد

من دشنم مگر که پس از سالهای دور        هی جای مشت در دهنم تیر می کشد

آدم مگر که پیکر و عضو و فلان نبود؟!            ما آدمیم و مال منم تیر می کشد

با من بمان و هی پی بیگانگان نرو               ترک وطن کنی، وطنم تیر می کشد

قلب منی، جدا نشو از من، طبیعتاً               این قطعه را اگر بکَنم تیر می کشد

این شعر عاشقانه نبوده ست چون که من            تنها دلم برای زنم تیر می کشد

یکبار گفته ام به پدر: «عاشقش شدم »           جایش هنوز در لگنم تیر می کشد

شعر: محمد پوررشیدی

تصویر: سعید شعبانی

طنز نیمروز