همه چیز زیر سر زیرساخت هاییست که هیچگاه درست نمی شوند...
امان از زیرسااااخت!
بزرگترین دستاورد ورزشی سال گذشتۀ کشور این بود که ما فهمیدیم زیرساخت ها به شدت آماده نیست. یعنی؛
نه تنها زنان به ورزشگاه ها راه پیدا نکردند، بلکه آنهایی هم که راه پیدا کردند در مناطق زلزله زده بود و باعث شد دوماه قبلش زلزله بیاید! (البته، حساب آنهایی که ریش و سبیل مصنوعی گذاشتند و رفتند ورزشگاه، جداست، چون ورزشگاه نفهمید مرد نیستند و زیرساخت هایش اوخ نشد.)
این مسئله در دل مسئولان ترسی انداخت و برای اینکه زیرساخت ها ناراحت نشوند، سر مربی سیبیلوی تیم بانوان تایلند یک چیزی کشیدند که یک وقت تیرآهن های سالن تا نشود و روی سر حضار نیفتد. در جای دیگر هم، خبرنگاران خانمی که می خواستند یک مسابقۀ بسکتبال در تبریز را پوشش بدهند را در اتاق حبس کردند و تلویزیون را هم از برق کشیدند که مبادا از راه دور، بسکتبالیست ها را خطری تهدید کند و این اشعه ها موجب مصدومیت کسی شود.
از طرفی دیگر، به تازگی، شاهد برخورد بسیار مناسب مسئولان و تبعیض قائل نشدن بین قهرمانان خانم و آقا بودیم، چون تا الان می دیدیم اگر آقایی مدال می آورد، دیگر عادی شده و از او تقدیر نمی کنند، ولی اقدام تاسف انگیز بانوان در کسب مدال، موردتِوجه قرار می گیرد. ولی خوشبختانه این مشکل هم رفع شده و الان کلا به هیچکس توجه نمی کنند.
خلاصه، با جلوگیری از تخریب
زیرساخت ها، بیش از این ستاد مدیریت بحران که هر لحظه دستش به یک چیزی بند بود را به زحمت نیندازند. امیدواریم در آینده یا زیرساخت های ورزشگاه ها را تقویت کنند، یا زیرساخت های خودشان را، که دیگر بانوان را با تعجب نگاه نکنند.
متن: مهرشاد مرتضوی
تصویرگر: سعید شعبانی
طنز نیمروز
